IMG_1305

IK BEN ANNE-MARIE...

drijvende kracht achter HuisdierAandenken

Ik ben Anne-Marie Verschoor en ik kom uit het bouwjaar 1972. Ik ben alleenstaand en woon samen met mijn zoon. We zijn beiden hoogsensitief en zeer empatisch ingesteld. Het heeft lang geduurd voordat ik dit bij mezelf herkende, maar het verklaarde veel en ik zie dit ook terug in mijn zoon.

Toen ik acht was kregen we een hond in huis. Een Schotse herdershond langhaar (voor de leken onder ons: Schotse collie oftewel Lassie). Je zou kunnen zeggen dat ik sindsdien verslaafd ben aan dit ras. Toen ik op mezelf ging wonen (vlak na mijn studententijd in Rotterdam), ben ik de trotse eigenaresse geworden van – uiteindelijk – drie collies, drie dames wel te verstaan (Lizzy, Rachel en Isis). Twee herplaatsers – Lizzy en Isis – en Rachel heb ik als pup gekregen.

 

Omdat ik meer wilde weten over honden en hondengedrag, ben ik allerlei instructeurscursussen gaan volgen. Ik heb vervolgens bij zowel KC Rotterdam als bij KC Delft les gegeven als instructeur puppen/jonge honden en agility (behendigheid). Met Rachel ( zie foto hiernaast ) heb ik ook wedstrijden gelopen. Ze was niet snel, maar wel vaak foutloos. Lizzy kwam bij mij toen ze vier jaar was, maar ze gedroeg zich altijd alsof ze veertien was. Deze leeftijd heeft ze net niet gehaald. Met Isis heb ik, na lang zoeken wat ze nu eens leuk vond te doen, uiteindelijk dog dance gedaan, maar geen wedstrijden. Intussen werd ik zwanger en Rachel wist het eerder dan ik. Achteraf gezien vertoonde ze gedrag wat ik niet gewend was van haar.

Voor mijn werk ben ik uiteindelijk verhuisd naar Uithoorn (net onder Amsterdam). Aangezien ik toen nog maar één hond had, was ik weer op zoek naar een herplaatser. Het werden er drie: Nima en Bumba (twee mannen) en Angel. Nima en Bumba zaten al vier jaar in een pension en waren samen opgegroeid. Ik wilde ze dus niet uit elkaar halen. Jammer genoeg heeft Nima maar drie maanden kunnen genieten van zijn nieuwe thuis. Angel stond op de site van de collieclub. Toen ik haar foto zag, zag ik vuur in haar ogen en moest ze bij mij komen wonen. Ze bleek uiteindelijk de eerste drie jaar van haar leven, drie huizen verderop gewoond te hebben. Toeval? Geen idee, maar zij geniet nu nog van een oude dag bij ons.

Afbeelding 103 (Small) cut (Custom)
DSC_0736 2017_verkleind

Toen mijn honden overleden, wilde ik geen standaard urn of ashanger als aandenken. Er was erg weinig keuze naar mijn mening en het voldeed niet aan het karakter wat bij mijn honden pasten. Ik heb lang gezocht naar iets wat wel aan mijn wensen voldeed en ook recht deed aan mijn (overleden) honden.

Eerst wilde ik iets met glas doen. De afdruk van de hondenpoot in glas laten zetten en dan het as erin verwerken. De afdrukken van hun poten deed ik al in 2005, nog voordat de crematoria dit aanboden. Bij navraag bleek dat dit een uiterst duur proces was, laat staan een glasbewerker vinden die dit wilde doen.

Inmiddels zijn we ruim tien jaar verder en ben ik iemand tegengekomen die orgonites maakt met epoxy (giethars). Ik vertelde haar waar ik al zolang naar op zoek was en zij gaf aan dat dit wel in een orgonite verwerkt kon worden. De bewaarde hondenpoten waren echter door de tijd broos en verkleurd. Zij durfde het niet aan om ze zelf te maken. Ik was toen dus genoodzaakt dit zelf te doen. Toen ik dat aan mijn vrienden- en kennissengroep bekend maakte, bleek dat er meer vraag naar was. Daarom ben ik HuisdierAandenken.com begonnen. Want ieder huisdier verdient een uniek aandenken, en ik maak ze met liefde en toewijding.

Bilderdijklaan 1
1422 BK Uithoorn